Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΝΗ


«Ὁ πραΰς ἔστω μαχητής» (Ἰωήλ, δ ́ 11).

Τά παρακάτω λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών εἶναι αὐτά πού μέ ὡθοῦν νά δράσω ἐκεί ὅπου ὅλα φαίνονται παραλυμένα.

«Ἐκεῖνος πού βαδίζει μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καί ἄν εἶναι περιτριγυρισμένος ἀπό ἀνθρώπους κακούς, δέν φοβᾶται ̇ ἔχει μέσα του τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀήττητη πανοπλία τῆς πίστεως, πού τοῦ δίνει τήν δύναμη νά τά ἐπιχειρεῖ ὅλα, ἀκόμα καί αὐτά πού φαίνονται δύσκολα ἤ ἀδύνατα στήν πλειοψηφία. Ὅπως ἕνας γίγαντας ἀνάμεσα σέ πιθήκους ἤ ὅπως ἕνα λιοντάρι πού βρυχᾶται μέσα σ' ἕναν κύκλο ἀπό σκυλιά καί ἀλεποῦδες, προχωρᾶ ἐμπιστευόμενος τόν Κύριον ̇ ἡ ἰσχύς τῆς ἀποφασιστικότητάς του παραλύει τούς ἀντιπάλους του καί τούς τρομάζει, γιατί κραδαίνει σάν βέργα σιδήρου τόν γεμάτο σοφία λόγο του» (Ἅγιος Συμεών Νέος Θεολόγος, 100 κεφάλαια, κεφ. 69).

Ἐδῶ καί μερικούς μῆνες τό σκάνδαλο τοῦ ψευδο-επισκόπου Παντελεήμονος ταράζει τήν Ἐκκλησία μας καί εἶναι θλιβερό νά βλέπουμε πῶς αὐτή ἡ ὑπόθεση παρατείνεται, χωρίς νά ρυθμίζεται.

Τί Σύνοδος μισθωτῶν ὅπου ὁ καθένας δέν σκέφτεται παρά νά σώσει τό τομάρι του καί ὅπου κανένας δέν εἶναι ἔτοιμος νά δώσει τή ζωή του γιά τά πρόβατα! Ντρέπομαι γι' αὐτούς τούς ἐπισκόπους, ἀλλά δέν θά ἤθελα νά εἶμαι στή θέση τους τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Δέν τό λέω αὐτό μέ περιφρόνηση, ἀλλά γιά νά ταρακουνήσω λίγο αὐτούς τούς μικρόψυχους, προκειμένου νά ἀναλάβουν τίς εὐθῦνες τους, γιά τίς ὁποῖες χρίστηκαν ἐπίσκοποι. Δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ἐπισκόπους γιά βιτρίνα, ἀλλά ἀπό ἐπισκόπους σάν τόν Ἅγίους Ἀθανάσιο, Βασίλειο, Μάρκο τῆς Ἐφέσσου κ.ἄ.

Ὅταν ὁ λῦκος κάνει καταστροφές μέσα στή στάνη, ὁ καθένας ὁφείλει νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του καί νά βοηθήσει, ὅπως στήν περίπτωση κάποιας πυρκαγιᾶς, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, ἱερέας, μοναχός, εἴτε ἁπλός λαϊκός.

«Θά ἔρθει καιρός ὅπου δέν θά ὑπάρχει καμμία ἀρμονία ἀνάμεσα στόν Κλῆρο καί τούς λαϊκούς. Ὁ Κλῆρος θά εἶναι χειρότερος καί ἀπό τούς πιο ἀσεβεῖς», λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Νά, πού φτάσαμε σ' αὐτόν τόν καιρό. Δέν χρειάζεται νά πᾶμε νά ψάξουμε ἀλλοῦ, στούς κακοδόξους γιά παράδειγμα (ἀπό τούς ὁποίους δέν μποροῦμε νά περιμένουμε κάτι καλύτερο, καθῶς «ἕνα κακό δέντρο...»), ἐφόσον ἡ προφητεία πραγματοποιεῖται ἀκόμα καί σέ ἐμᾶς τούς ὀρθοδόξους.

Γιά πόσο ἀκόμα ὁ Κύριος θά ἀνέχεται αὐτή τήν ἀκαταστασία; Μόνο Ἐκεῖνος γνωρίζει καί μόνο Ἐκεῖνος θά τήν λήξει, ἐάν τά ἀνθρώπινα μέσα δέν ἐπαρκέσουν.

Καί γιά νά τελειώσω: Ἐκεῖνος πού φοβᾶται τούς ἀνθρώπους, δέν φοβᾶται τόν Θεό, ἐνῶ ἐκεῖνος πού φοβᾶται τόν Θεό, δέν φοβᾶται τούς ἀνθρώπους!

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

«οἴνον οὐκ ἔχουσιν»


Aὐτές µόνο οἱ λέξεις «οἴνον οὐκ ἔχουσιν» (Ἰωάν. β,3) ἦταν ἀρκετές γιά τήν Μητέρα

τοῦ Θεοῦ, προκειµένου νά πείσει τόν Υἱόν Της νά µετατρ΄ψει τό νερό σέ κρασί,

κατά τόν Γάµο τῆς Κανά. Πῶς θά µποροῦσε ὁ Χριστός νά ἀρνηθεῖ κάτι τέτοιο στήν

Μητέρα Του; Ή µήπως θά µποροῦσε νά τήν παρακοῦσει; Ἐκεῖνη, πού δέν εἶχε τίποτα

ἀρνηθεῖ ἀπό τόν Υἱό Της, πῶς θά µποροῦσε τώρα ὁ Θεός νά µήν Τήν ὑπακούσει;

Ἤξερε καί αἰσθανόταν πῶς δέν Τοῦ ζητοῦσε τίποτα τό ἀδύνατο. Γεµάτη µέ πίστη καί

ἐµπιστοσύνη, ἡ Παρθένος εἶπε µόνο: «οἴνον οὐκ ἔχουσιν». Πίστη καί ὑπακοή πᾶνε µαζί.

«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ µετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ,

καί µεταβήσεται, καί οὐδέν ἀδυνατήσει ὑµῖν» (Λουκ. ια΄, 9). Ὅλα αὐτά τά λόγια τοῦ

Εὐαγγελίου ἡ Παναγία τά ἤξερε πρίν ἀκόµα κάν γραφτοῦν, ἐπειδή ἔφερε ἤδη στήν

καρδιά Της τό Ἅγιο Πνεῦµα, τόν Ἴδιο ποῦ µιλοῦσε διά τοῦ στόµατος τοῦ Ἰησοῦ καί

ποῦ ἐνέπνεε τούς Ἀποστόλους.

Γιατί ὁ Ἰησοῦς ἔκανε αὐτό τό θαῦµα γιά χάρη τῆς Μητέρας Του; Ἐκεῖνος ποῦ

ἀρνήθηκε νά κάνει ἕνα στό διάβολο, ὁ ὁποῖος Τοῦ ζήτησε νά µετατρέψει τίς πέτρες σέ

ψωµί; «Εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπέ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται» (Ματθ. δ΄, 3).

Πρῶτον, ὅλα ὅσα τό κακό µᾶς ζητᾶ, εἶναι γιά τήν ἀπώλειά µας˙ πρόκειται µόνο γιά

πανουργία καί δολιότητα. ∆εύτερον, ἡ Παρθένος Μαρία πίστευε εἰλικρινά ὅτι ὁ

Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὅτι εἶχε τή δύναµη νά κάνει αὐτό ποῦ Τοῦ ζητοῦσε,

ἐνῶ ὁ διάβολος εἶπε «εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ...». ∆έν πίστευε πῶς ἦταν Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἀλλά

ἤθελε µόνο νά Τόν πειράξει.

Γιά ποιόν λόγο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ µερίµνησε γιά τήν ἔλλεψη τοῦ κρασιοῦ; Θά

µποροῦσε νά σκεφτεῖ πῶς οἱ συνδαιτηµόνες ἀρκοῦνταν µέ τό νερό. Ἀλλά δέν εἶχε αὐτό

τό φειδωλό πνεῦµα. Ὄχι µόνο δέν περιφρονοῦσε τόν γάµο, ἀλλά δέν ἀπέρριπτε καί τό

κρασί, ποῦ ἀποτελεῖ µέρος ἑνός γαµήλιου συµποσίου. Ὁ Χριστός, µέ τή σειρά Του, σάν

ἄξιος Υἱός, δέν µετέτρεψε τό νερό σέ ἁπλό κρασί, ἀλλά σέ κρασί ἐκλεκτό. Αὐτό εἶναι

τό µάθηµα γιά ἐµᾶς ποῦ (στήν ἔλλειψη τῆς διακρίσεώς µας), θέλουµε καί ἀπαιτοῦµε

περισσότερα ἀπ᾽ ὅσα πρέπει.

Μετά ἀπ᾽ ὅλα ὅσα µόλις εἴπαµε, πῶς νά µήν ἀπευθυνθοῦµε σ᾽ Ἐκείνη «ἡ ὁποία ἔχει τήν

δύναµη πλησίον τοῦ Υἱοῦ Της» (εὐχή Θείας Λειτουργίας); Ἐάν δέν µπορεῖ νά κάνει ἡ

Παναγία τά πάντα γιά ἐµᾶς κοντά στόν Θεό, τότε ποιός µπορεῖ; Ἐάν µεριµνᾶ ἀκόµα

καί γιά τό κρασί, κάτι ἐντελῶς ὑλικό, πῶς δέν θά µεριµνήσει γιά ὅλες τίς ἀνάγκες µας;

Ἄς ἀπευθύνουµε, λοιπόν, πάντα στήν Παναγία µας τίς αἰτήσεις µας, µέ κάθε

ἁπλότητα, ὅπως µᾶς ἔδωσε τό παράδειγµα κατά τόν γάµο τῆς Κανά. Θά τίς ἀναλάβει

Ἐκείνη πού γνωρίζει, ἐπίσης, τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πού λέει: «Τίνα δέ ἐξ ὑµῶν τόν

πατέρα αἰτήσει ὁ υἱός ἄρτον, µή λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ;» (Λουκ. ια΄ 11).

Αὐτό πού ζητῶ γιά ἐµένα, εἶναι ἕνα κοµµάτι ἀπό τήν πίστη, τήν ἁπλότητα καί τήν

ὑπακοή τῆς Παναγίας µας. Ἔτσι, µετά θά µπορῶ καί ἐγώ νά ἀπευθύνοµαι µέ

ἐµπιστοσύνη καί οἰκειότητα στόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος δέν θά µοῦ ἀρνεῖται πλέον καµµία

εὐεργεσία.

Ἀρ/δρίτης Κασσιανός

http://orthodoxiagox.blogspot.com http://oprotoklitos.blogspot.com

Α